48-family:

If you thought Jurina or Kinoshita was incredible, wait until you read this.

Read More

วันนี้ฉันได้ไปเยี่ยมคนในพื้นที่ผู้ประสบภัยที่นาโตริในมิยางิ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ฉันได้มาที่นี่
แต่เมื่อก่อนตอนฉันอยู่เซนได ฉันไปนาโตริทุกอาทิตย์เพื่อเรียนมิวสิคัล
ครั้งแรกที่ได้มาเยี่ยมพื้นที่ผู้ประสบภัย ในใจฉันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเมื่อกลับมาบ้านเกิด
ฉันไม่สามารถอดกลั้นได้และร้องไห้ออกมาเมื่อเจอเพื่อนในชั้นเรียนมิวสิคัลชูป้ายขึ้นมาว่า “คาเรน ยินดีต้อนรับกลับ!”


เพื่อนที่ฉันเขียนจดหมายถึงในหนัง(อาจหมายถึงด็อคคิว?) ก็มาหาฉันด้วยเช่นกัน และพูดว่า…

“คาเรน เธอจำได้ไหมว่าเธอบอกฉันว่ายังไงตอนอยู่ที่บ้านพักชั่วคราว หลังจากบ้านของฉันถูกพัดหายไป?”

’ฉันจะเข้า AKB และกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียงให้ได้! ฉันจะกลับมาพร้อมเมมเบอร์คนอื่นๆ แน่นอน!! รอฉันด้วยนะ!!!’

“ขอบคุณนะที่เธอรักษาสัญญา”

 
ฉันไม่สามารถหยุดร้องไห้ได้…

ทั้งความฝันและคำสัญญาที่บอกไว้กับเพื่อน ฉันได้ทำมันสำเร็จแล้ว


ฉันจะพยายามให้ถึงที่สุด และจะทำให้บ้านเกิดของฉันยิ้มได้อีกครั้ง

เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกแบบนี้..

..ว่าฉันดีใจจริงๆ ที่ได้อยู่ใน AKB

และนี่คือท้องฟ้าของเมืองนาโตริ

วันนี้ฉันได้ดูการซ้อมของ SDN เพราะหลังเล่นสเตจจบทำให้พอมีเวลานิดหน่อย

ขณะที่กำลังเขียนคอมเมนต์ใน DMM สำหรับสเตจวันนี้ ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเพลงโซโล่ของนิชิคุนิฮาระ เรย์โกะซังลอยมา
เมื่อได้ยินเสียงของเรย์โกะซัง มือฉันก็หยุดชะงักทันที

ฉันยืนนิ่งตั้งใจฟังเพลงของเรย์โกะซัง

เพลงของเรย์โกะซังนั้นทรงพลังแต่ขณะเดียวกันก็นุ่มนวล

ขณะที่ประทับใจกับบทเพลงนั้น อยู่ๆ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอาบแก้ม

เรย์โกะซังที่ได้ร้องเพลงโซโล่… ฉันเองก็เหมือนกัน ฉันได้ร้องโซโล่ใน B5 แต่กลับรู้สึกละอายใจขึ้นมาที่ตัวเองทำได้ไม่ถึงเศษเสี้ยวของเรย์โกะซัง

ตั้งแต่เดบิวสเตจเมื่อเดือนพฤษภาคม เราต้องผ่านเรื่องที่ยากลำบากหลายอย่าง ได้ทำผิดพลาดก็หลายครั้ง แต่ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดแม้จะเจอกระแสลมแรง ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องฝึกซ้อมให้มากขึ้น

อย่างไรก็ตาม เพลงของเรย์โกะซังได้เปลี่ยนหัวใจของฉันไป (อาจจะหมายถึงเพลงของเรย์โกะซังสามารถสื่อไปถึงจิตใจของผู้ฟังได้)

วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ดู SDN ซ้อม♪

ฉันต้องหาโอกาสไปคุยกับเรย์โกะซังให้ได้

เอาล่ะ

ไปคาราโอเกะกันเถอะ!